Polityka dystrybucji (sprzedaży) produktu bankowego

Według P. Kotlera dystrybucja to “zorientowana na osiąganie zysku działalność obejmująca planowanie, realizację i kontrolę fizycznego przepływu materiałów i finalnych produktów z miejsca pochodzenia (produkcji) do miejsca ich zbycia.”[1]

Adaptując tę definicje do warunków banku należy zauważyć, że nie istnieje podział na miejsce produkcji i miejsce zbycia. Jednostka banku produkuje i zarazem sprzedaje produkty czy usługi. Sprzedaż może odbywać się drogą telefoniczną, pocztową, za pomocą bankomatów itp. Jednak największa ilość transakcji zawierana jest w jednostce banku. Dlatego ogromnie ważną kwestią jest lokalizacja oddziałów. Od właściwego doboru siedziby banku np. w centrum miasta, w centrach handlowych, zależy dostępność usług bankowych dla klientów. Nawet parking dla posiadaczy samochodów może mieć wpływ na wybór banku.

Podstawowym instrumentem polityki dystrybucji są kanały dystry­bucji. Można przyjąć, że są one sposobem połączeń i kolejnością jej uczestników, warunkującym przepływ towarów od producenta do finalnego odbiorcy.[2]

Wybór kanałów dystrybucji zależy od wielu czynników. Do najważniejszych można zaliczyć :

–       segment klientów, którym oferowane są określone produkty banku,

–       produkt i jego funkcje,

–       system dystrybucji firm konkurencyjnych.


[1] Philip Kotler: Marketing – analiza, planowanie, wdrażanie i kontrola. Gebethner & Ska, Warszawa 1994, s. 536.

[2] W. Grzegorczyk: Marketing…, op. cit., s. 37.